Nog maar een paar jaar geleden moest ik vrijwel altijd huilen. En niet alleen op maandag trouwens. Eigenlijk iedere werkdag. Zondag moest ik weer huilen omdat het bijna maandag was. Eigenlijk huilde ik alleen op zaterdag niet. Afgelopen maand moest ik weer huilen op een maandagochtend maar deze keer om een hele andere reden. Wat is er in de tussentijd gebeurd? En waarom huil ik dan?

 

Met lood in je schoenen en met tranen in je ogen

Een paar jaar geleden was ik in loondienst. Een uitdagende baan wat helemaal paste bij de opleiding die ik gedaan had. Helemaal perfect zou je denken. Ik kan je vertellen, ik vond er helemaal niks aan – dit is een understatement. Het plaatje was vooral perfect voor de buitenwereld. Een mooie baan, heel leuk. Maar van binnen voelde het totaal niet goed.

Iedere maandagochtend ging ik met lood in mijn schoenen naar mijn werk. Of beter gezegd, met tranen in mijn ogen. Soms zo erg dat ik niet meer kon stoppen met huilen. Op zulke momenten dacht ik wel eens: kijk nou eens naar jezelf. Zo hard huilen onderweg naar je werk, dit is echt niet goed. Een gedachte wat mij nog meer verdrietig maakte. Best gênant ook wel, keihard huilen op de fiets. Midden in de stoet met mensen op weg naar het station. Ik was een van hen. Zouden de andere mensen in de stationstoet ook wel eens moeten huilen? Even kijken, nee deze huilt niet. Deze huilt ook niet. Ze kijken wel allemaal super chagrijnig en gehaast. Soms ook wel heel droevig. Blijkbaar is huilen in de stationstoet toch echt wel een teken dat er iets niet goed met je gaat.

Van mijzelf ben ik altijd super enthousiast, gemotiveerd en gedisciplineerd.  Ook nu was ik dat in de functie die ik had. Dat hoorde ook wel bij de baan. Maar als je jezelf ambitieus en gemotiveerd gedraagt maar het eigenlijk diep van binnen niet voelt, dan raakt je batterij snel op.

 

De lepel gaf de doorslag

Dit alles ging een paar maanden zo door. Tot de dag dat er een lepel op de grond viel. In de keuken, gewoon thuis. Niks aan de hand. Gewoon een lepel die per ongeluk op de grond viel. Ik ging helemaal door het lint. Ik raakte totaal in paniek. Het irritante geluid was te veel. Alles was te veel. Mijn emmer was vol. De lepel was de spreekwoordelijke druppel. Ik heb een uur hysterisch zitten huilen, inderdaad om een lepel. Ik was niet tot rust te krijgen. Maar je begrijpt, er was heel veel meer aan de hand. Overspannen, burn-out of een andere fancy sticker die je er dan op mag plakken. Het maakte mij ook niet uit hoe het heette. Ik voelde mij gewoon super klote.

In dat uur van hysterie kwam ik op het beste idee ooit. Ineens schoot door mijn hoofd: ik ga op reis! Naar Azië! En naar Nieuw-Zeeland want daar wil ik altijd al heen. Het leven is te kort voor deze bullshit. Echt waarom? Wat doe ik mijzelf aan. Kappen met dit en weg! Ik was al eens drie maanden in Azië geweest en ik wist dat dit was wat ik nodig had. Toen destijds mijn vriend mij na ruim een uur van het lepelincident weer rustig had deelde ik het idee. Ik zeg mijn baan op en ik ga naar Azië. Ga je mee? Zo niet, ik ga sowieso! Een paar maanden later zaten we samen in het vliegtuig.

Achteraf gezien paste ik niet bij die baan en die baan paste niet bij mij. Ook het bedrijf waar ik werkte vond en vind ik nog steeds een beetje apart, maar als je meerdere banen hebt gehad dan weet je dat het in ieder bedrijf het geval is. Een van de inzichten die ik tijdens mijn reis kreeg was dan ook: ik ga nooit meer in loondienst. Ik ga niet meer meedoen aan deze onzin. Al die stress en dat gezeik voor een toko wat niet eens van jou is. Ik ga het allemaal zelf doen! Nee, ik ga nooit meer in loondienst!

 

Oeps, foutje

Na vijf maanden reizen waren wij weer terug in Nederland. Nog geen vier dagen later zat ik al weer op een kantoor, in loondienst. Het voornemen om nooit meer in loondienst te gaan was nog al mislukt zal ik maar zeggen. Daar kwam ik ook vrij snel achter. Met veel pijn en moeite heb ik deze ‘fout’ hersteld. Fouten herstellen kost nou eenmaal veel tijd, energie en stress. Maar zodra ik door heb dat ik een verkeerde beslissing heb gemaakt, dat het niet goed voelt, dan gaat er in mij een modus aan die zegt: even door de zure appel heen bijten. Herstel je fout. Het voordeel van de verkeerde keuze maken is dat je zeker weet wat dan wel de juiste keuze had moeten zijn. Na het herstellen van je fout wordt de invulling van hoe het dan wel moet easy peasy en ook super leuk. Maar daarover in een andere blog meer.

 

Fast forward

Inmiddels heb ik mijn eigen bedrijf. Ik ben nog startende wat betekent dat ik nog geen vol inkomen uit mijn bedrijf kan halen. Ondernemen betekent investeren en investeren betekent geld betalen waarna je er op termijn meer voor terug krijgt. Om te investeren heb je geld nodig en om geld te krijgen heb je een baan nodig. Ja, ik werk momenteel ook nog deels in loondienst, maar het voelt niet als loondienst. Ik ben weer teruggegaan naar mijn oude bijbaan waar ik werkte tijdens mijn studie. Het is kleinschalig, het werk is simpel maar uitdagend genoeg en ik heb contact met allerlei ondernemers uit de regio. Om al die verhalen van ondernemers te horen geeft mij super veel inspiratie en ook kennis. Het grootste voordeel is dat ik zelf mijn tijden in mag delen. Ik krijg betaalt per uur en in overleg bepalen we wekelijks wanneer ik er wel en niet ben, gemiddeld zo’n drie dagen in de week. Op deze manier verdien ik geld wat ik gelijk investeer in mijn eigen bedrijf waar ik de andere vier dagen in de week aan werk.

Ik ben super dankbaar dat ik mijn leven op deze manier heb in kunnen richten. Dankbaar zijn betekent niet dat alles mij is aan komen waaien. Ik heb er keihard voor gewerkt. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost. Je weet misschien niet half hoe veel. Maar juist dat maakt dat je dankbaar bent. Pas als je shitty tijden hebt meegemaakt dan kan je de zonnige tijden des te meer waarderen.

 

Weer huilen op maandagochtend

Op de officieel benoemde meest deprimerende dag van het jaar, een maandag in januari, reed ik weer op de fiets naar mijn werk. Het was nog donker, het was koud en het waaide. Maar nu hoorde ik schattige kleine vogeltjes fluiten. In de verte zag ik de zon opkomen. De wolken kleurden roze. Ik voelde een traan over mijn wang glijden. Weer huilen op maandagochtend, maar deze keer van puur geluk.

♥ Myrthe

Over de schrijver

Myrthe Warmenhoven

Myrthe inspireert reizigers om het gevoel van vrijheid ook vast te houden in Nederland. Meer vrijheid in je leven staat voor haar gelijk aan nog meer reizen. Kies niet voor een leven 'wat hoort' maar bepaal je eigen pad.

Hecht jij ook veel waarde aan vrijheid en reizen? Bekijk hier de Guide to Freedom.

Ebook Decision Maker popup

Klaar met het 9-tot-5 leven?

Neem de beslissing om het anders te gaan doen. Download het grats e-book

You have Successfully Subscribed!